《靠岸》Khò-huānn鄔兆邦Oo Tiāu-pang(郭健一Kueh Kiàn-it)------------------------------------------往事一幕一幕像電影óng-sū tsi̍t-bōo-tsi̍t-bōo tshiūnn tiān-iánn過程予人毋敢越頭看kuè-tîng hōo-lâng m̄-kánn ua̍t-thâu khuànn坎坷的路khám-khia̍t ê lōo有啥人陪阮行ū siánn-lâng puê gún kiânn佗位是阮的靠岸tó-uī sī gún ê khò-huānn是誰佇風中咧叫我sī siáng tī hong-tiong teh kiò guá遙遠的路途iâu-uán ê lōo-tôo啥人做伴siánn-lâng tsuè-phuānn啥人會當了解siánn-lâng ē-tàng liáu-kái阮的心情gún ê sim-tsiânn啥人會當體會siánn-lâng ē-tàng thé-huē阮的孤單gún ê koo-tuann徛佇冷冷的風中khiā tī líng-líng ê hong-tiong寂寞的形影tsi̍k-bo̍k ê hîng-iánn才知孤單tsiah tsai koo-tuann是阮最後的名sī gún tsuè-āu ê miâ------------------------------------------→
往事一幕一幕像電影過程予人毋敢越頭看坎坷的路有啥人陪阮行佗位是阮的靠岸是誰佇風中咧叫我遙遠的路途啥人做伴啥人會當了解阮的心情啥人會當體會阮的孤單徛佇冷冷的風中寂寞的形影才知孤單是阮最後的名
óng-sū tsi̍t-bōo-tsi̍t-bōo tshiūnn tiān-iánnkuè-tîng hōo-lâng m̄-kánn ua̍t-thâu khuànnkhám-khia̍t ê lōoū siánn-lâng puê gún kiânntó-uī sī gún ê khò-huānnsī siáng tī hong-tiong teh kiò guáiâu-uán ê lōo-tôosiánn-lâng tsuè-phuānnsiánn-lâng ē-tàng liáu-káigún ê sim-tsiânnsiánn-lâng ē-tàng thé-huēgún ê koo-tuannkhiā tī líng-líng ê hong-tiongtsi̍k-bo̍k ê hîng-iánntsiah tsai koo-tuannsī gún tsuè-āu ê miâ