19281/《琴韻》Khîm-ūn林氏好Lîm Sī-hònn------------------------------------------琴聲響khîm-siann hiáng春風吹tshun-hong tshue聽來聲聲悲thiann--lâi siann-siann pi愁無限tshiû bû-hān捒毋去sat m̄-khì目屎流ba̍k-sái lâu滿胸圍muá hing-uî一聲落tsi̍t-siann lo̍h一聲起tsi̍t-siann khí哀怨入阮耳ai-uàn ji̍p gún hīnn彼个人hit ê lâng哪知影ná tsai-iánn阮的心gún ê sim遮傷悲tsiah siong-pi又哀怨iū ai-uàn又傷悲iū siong-pi心肝為伊碎sim-kuann uī i tshuì伊那彈i ná tuânn無一定bô-it-tīng親像阮tshin-tshiūnn gún淚那垂luī ná suî翻過來huan kè-lâi轉過去tsuán kuè-khì更深夢袂圓kenn tshim bāng bē înn心暗淡sim àm-tām攏袂開lóng bē khui琴聲響khîm-siann hiáng無停時bô thîng-sî------------------------------------------→
琴聲響春風吹聽來聲聲悲愁無限捒毋去目屎流滿胸圍一聲落一聲起哀怨入阮耳彼个人哪知影阮的心遮傷悲又哀怨又傷悲心肝為伊碎伊那彈無一定親像阮淚那垂翻過來轉過去更深夢袂圓心暗淡攏袂開琴聲響無停時
khîm-siann hiángtshun-hong tshuethiann--lâi siann-siann pitshiû bû-hānsat m̄-khìba̍k-sái lâumuá hing-uîtsi̍t-siann lo̍htsi̍t-siann khíai-uàn ji̍p gún hīnnhit ê lângná tsai-iánngún ê simtsiah siong-piiū ai-uàniū siong-pisim-kuann uī i tshuìi ná tuânnbô-it-tīngtshin-tshiūnn gúnluī ná suîhuan kè-lâitsuán kuè-khìkenn tshim bāng bē înnsim àm-tāmlóng bē khuikhîm-siann hiángbô thîng-sî