19281/《琴韻》Khîm-ūn 林氏好Lîm Sī-hònn ------------------------------------------ 琴聲響 khîm-siann hiáng 春風吹 tshun-hong tshue 聽來聲聲悲 thiann--lâi siann-siann pi 愁無限 tshiû bû-hān 捒毋去 sat m̄-khì 目屎流 ba̍k-sái lâu 滿胸圍 muá hing-uî 一聲落 tsi̍t-siann lo̍h 一聲起 tsi̍t-siann khí 哀怨入阮耳 ai-uàn ji̍p gún hīnn 彼个人 hit ê lâng 哪知影 ná tsai-iánn 阮的心 gún ê sim 遮傷悲 tsiah siong-pi 又哀怨 iū ai-uàn 又傷悲 iū siong-pi 心肝為伊碎 sim-kuann uī i tshuì 伊那彈 i ná tuânn 無一定 bô-it-tīng 親像阮 tshin-tshiūnn gún 淚那垂 luī ná suî 翻過來 huan kè-lâi 轉過去 tsuán kuè-khì 更深夢袂圓 kenn tshim bāng bē înn 心暗淡 sim àm-tām 攏袂開 lóng bē khui 琴聲響 khîm-siann hiáng 無停時 bô thîng-sî ------------------------------------------ →
琴聲響 春風吹 聽來聲聲悲 愁無限 捒毋去 目屎流 滿胸圍 一聲落 一聲起 哀怨入阮耳 彼个人 哪知影 阮的心 遮傷悲 又哀怨 又傷悲 心肝為伊碎 伊那彈 無一定 親像阮 淚那垂 翻過來 轉過去 更深夢袂圓 心暗淡 攏袂開 琴聲響 無停時
khîm-siann hiáng tshun-hong tshue thiann--lâi siann-siann pi tshiû bû-hān sat m̄-khì ba̍k-sái lâu muá hing-uî tsi̍t-siann lo̍h tsi̍t-siann khí ai-uàn ji̍p gún hīnn hit ê lâng ná tsai-iánn gún ê sim tsiah siong-pi iū ai-uàn iū siong-pi sim-kuann uī i tshuì i ná tuânn bô-it-tīng tshin-tshiūnn gún luī ná suî huan kè-lâi tsuán kuè-khì kenn tshim bāng bē înn sim àm-tām lóng bē khui khîm-siann hiáng bô thîng-sî