18011/《淚和雨》Luī Hām Hōo廖婉君Liāu Uán-kun------------------------------------------是淚抑是雨sī luī ia̍h-sī hōo淋著阮的寂寞lâm tio̍h gún ê tsi̍k-bo̍k鴛鴦美夢碎糊糊uan-iunn bí-bāng tshuì-kôo-kôo是我執迷不悟sī guá tsip-bê put-ngōo痴情繼續糊塗tshi-tsîng kè-sio̍k hôo-tôo才會予人笑阮戇tsiah-ē hōo-lâng tshiò gún gōng你辜負我lí koo-hū guá辜負了我的情koo-hū liáu guá ê tsîng你放捒我lí pàng-sak guá放捒我pàng-sak guá遮爾雄心tsiah-nī hiông-sim愛人遮薄倖ài-jîn tsiah po̍k-hīng誤了阮一生gōo liáu gún it-sing予阮沉落在紅塵hōo gún tîm-lo̍h tsāi hông-tîn你欺騙我lí khi-phiàn guá欺騙了我的情khi-phiàn liáu guá ê tsîng你傷害我lí siong-hāi guá傷害著我的心siong-hāi tio̍h guá ê sim怪阮無小心kuài gún bô sió-sim目睭擘無金ba̍k-tsiu peh bô kim恨你hūn lí恨你遮無情hūn lí tsiah bô-tsîng------------------------------------------→
是淚抑是雨淋著阮的寂寞鴛鴦美夢碎糊糊是我執迷不悟痴情繼續糊塗才會予人笑阮戇你辜負我辜負了我的情你放捒我放捒我遮爾雄心愛人遮薄倖誤了阮一生予阮沉落在紅塵你欺騙我欺騙了我的情你傷害我傷害著我的心怪阮無小心目睭擘無金恨你恨你遮無情
sī luī ia̍h-sī hōolâm tio̍h gún ê tsi̍k-bo̍kuan-iunn bí-bāng tshuì-kôo-kôosī guá tsip-bê put-ngōotshi-tsîng kè-sio̍k hôo-tôotsiah-ē hōo-lâng tshiò gún gōnglí koo-hū guákoo-hū liáu guá ê tsînglí pàng-sak guápàng-sak guátsiah-nī hiông-simài-jîn tsiah po̍k-hīnggōo liáu gún it-singhōo gún tîm-lo̍h tsāi hông-tînlí khi-phiàn guákhi-phiàn liáu guá ê tsînglí siong-hāi guásiong-hāi tio̍h guá ê simkuài gún bô sió-simba̍k-tsiu peh bô kimhūn líhūn lí tsiah bô-tsîng