17922/《手拋紅豆》丁國琳Ting Kok-lîm------------------------------------------是誰共相思sī siáng kā siunn-si倒入月暝tó ji̍p gue̍h-mî虛華城市hi-hua siânn-tshī也輕聲喘氣iā khin-siann tshuán-khuì是誰共記持sī siáng kā kì-tî楔入門邊seh ji̍p mn̂g-pinn空白春天khàng-pe̍h tshun-thinn像無抹胭脂tshiūnn bô buah ian-tsi敢講你離開kám-kóng lí lī-khui是因為sī in-uī風毋捌對你來安慰hong m̄-bat tuì lí lâi an-uì我猶原踮在guá iu-guân tiàm-tsāi舊年的所在kū-nî ê sóo-tsāi你已越頭放一邊lí í ua̍t-thâu pàng tsi̍t-pinn 手拋紅豆shǒu pāo hóngdòu人各自rén gèzì今非昨jīn fēi zuó時間咧討債sî-kan teh thó-tsè青春泡的茶tshing-tshun phàu ê tê啥人奉陪siánn-lâng hōng-puê 手拋紅豆shǒu pāo hóngdòu捱不明ái bù míng夜更漏yè kēng lòu軟心的姿勢nńg-sim ê tsu-sè月娘入來坐ge̍h-niû ji̍p-lâi tsē月光才知體會ge̍h-kng tsiah tsai thé-huē------------------------------------------→
是誰共相思倒入月暝虛華城市也輕聲喘氣是誰共記持楔入門邊空白春天像無抹胭脂敢講你離開是因為風毋捌對你來安慰我猶原踮在舊年的所在你已越頭放一邊手拋紅豆人各自今非昨時間咧討債青春泡的茶啥人奉陪手拋紅豆捱不明夜更漏軟心的姿勢月娘入來坐月光才知體會
sī siáng kā siunn-sitó ji̍p gue̍h-mîhi-hua siânn-tshīiā khin-siann tshuán-khuìsī siáng kā kì-tîseh ji̍p mn̂g-pinnkhàng-pe̍h tshun-thinntshiūnn bô buah ian-tsikám-kóng lí lī-khuisī in-uīhong m̄-bat tuì lí lâi an-uìguá iu-guân tiàm-tsāikū-nî ê sóo-tsāilí í ua̍t-thâu pàng tsi̍t-pinnshǒu pāo hóngdòurén gèzìjīn fēi zuósî-kan teh thó-tsètshing-tshun phàu ê têsiánn-lâng hōng-puêshǒu pāo hóngdòuái bù míngyè kēng lòunńg-sim ê tsu-sège̍h-niû ji̍p-lâi tsēge̍h-kng tsiah tsai thé-huē