17712/《望夫石》Bāng-hu-tsio̍h廖婉君Liāu Uán-kun------------------------------------------七美海邊Tshit-bí hái-pinn分離的跤印hun-lî ê kha-ìn海風透出hái-hong thàu-tshut思念的酸冷味su-liām ê sng-líng bī伸手將沙頂的tshun-tshiú tsiong sua-tíng ê幸福兩字hīng-hok nn̄g-jī抹予平buah hōo pînn隨海湧suî hái-íng將情意留佇過去tsiong tsîng-ì lâu tī kuè-khì深情求天tshim-tsîng kiû thinn緣未盡iân bī-tsīn難捨的心意lân-siá ê sim-ì心內千迴sim-lāi tshian-huê大聲喝tuā-siann huah你莫離開lí mài lī-khui咱相遇相愛lán siong-gū siong-ài變成鴛鴦飛離枝piàn-sîng uan-iunn pue lî-ki愛人啊愛人ài-jîn--ah ài-jîn遠遠看著你hn̄g-hn̄g khuànn tio̍h lí望夫石頂bāng-hu-tsio̍h tíng我的淚已流袂止guá ê luī í lâu buē-tsí------------------------------------------→
七美海邊分離的跤印海風透出思念的酸冷味伸手將沙頂的幸福兩字抹予平隨海湧將情意留佇過去深情求天緣未盡難捨的心意心內千迴大聲喝你莫離開咱相遇相愛變成鴛鴦飛離枝愛人啊愛人遠遠看著你望夫石頂我的淚已流袂止
Tshit-bí hái-pinnhun-lî ê kha-ìnhái-hong thàu-tshutsu-liām ê sng-líng bītshun-tshiú tsiong sua-tíng êhīng-hok nn̄g-jībuah hōo pînnsuî hái-íngtsiong tsîng-ì lâu tī kuè-khìtshim-tsîng kiû thinniân bī-tsīnlân-siá ê sim-ìsim-lāi tshian-huêtuā-siann huahlí mài lī-khuilán siong-gū siong-àipiàn-sîng uan-iunn pue lî-kiài-jîn--ah ài-jînhn̄g-hn̄g khuànn tio̍h líbāng-hu-tsio̍h tíngguá ê luī í lâu buē-tsí