《愛愈遠愈重》Ài Jú Hn̄g Jú Tāng邱凱偉 Khu Khái-uí------------------------------------------離了故鄉的街頂lī liáu kòo-hiong ê ke-tíng有行袂煞的長ū kiânn buē suah ê tn̂g遠了海湧的白雲hn̄g liáu hái-íng ê pe̍h-hûn閣較藍嘛烏陰koh-khah nâ mā oo-im干焦清風會送來kan-na tshing-hong ē sàng lâi彼土地每夜的花芳he thóo-tē muí iā ê hue-phang予我攑頭的暗暝hōo guá gia̍h-thâu ê àm-mî目箍無遐紅ba̍k-khoo bô hiah âng路愈遠愈暗lōo jú hn̄g jú àm賰我一个人tshun guá tsi̍t-ê lâng流浪是世間liû-lōng sī sè-kan最疼的夢tsuè thiànn ê bāng愛愈遠愈重ài jú hn̄g jú tāng欲對佗位藏beh tuì tó-uī tshàng阮用思念gún iōng su-liām換一个希望uānn tsi̍t-ê hi-bāng路愈遠愈暗lōo jú hn̄g jú àm賰我一个人tshun guá tsi̍t-ê lâng想欲越頭siūnn-beh ua̍t-thâu才知影袂當tsiah tsai-iánn buē-tàng愛愈遠愈重ài jú hn̄g jú tāng欲對佗位藏beh tuì tó-uī tshàng咱是永遠行佇海湧lán sī íng-uán kiânn tī hái-íng彼个人hit-ê lâng雨中的人hōo-tiong ê lâng------------------------------------------→
離了故鄉的街頂有行袂煞的長遠了海湧的白雲閣較藍嘛烏陰干焦清風會送來彼土地每夜的花芳予我攑頭的暗暝目箍無遐紅路愈遠愈暗賰我一个人流浪是世間最疼的夢愛愈遠愈重欲對佗位藏阮用思念換一个希望路愈遠愈暗賰我一个人想欲越頭才知影袂當愛愈遠愈重欲對佗位藏咱是永遠行佇海湧彼个人雨中的人
lī liáu kòo-hiong ê ke-tíngū kiânn buē suah ê tn̂ghn̄g liáu hái-íng ê pe̍h-hûnkoh-khah nâ mā oo-imkan-na tshing-hong ē sàng lâihe thóo-tē muí iā ê hue-phanghōo guá gia̍h-thâu ê àm-mîba̍k-khoo bô hiah ânglōo jú hn̄g jú àmtshun guá tsi̍t-ê lângliû-lōng sī sè-kantsuè thiànn ê bāngài jú hn̄g jú tāngbeh tuì tó-uī tshànggún iōng su-liāmuānn tsi̍t-ê hi-bānglōo jú hn̄g jú àmtshun guá tsi̍t-ê lângsiūnn-beh ua̍t-thâutsiah tsai-iánn buē-tàngài jú hn̄g jú tāngbeh tuì tó-uī tshànglán sī íng-uán kiânn tī hái-ínghit-ê lânghōo-tiong ê lâng