11821/《田嬰》Tshân-inn彭莉Phênn Lī(彭立Phênn Li̍p)------------------------------------------秋天的故鄉的暗暝tshiu-thinn ê kòo-hiong ê àm-mî月光照阮做夢的面gue̍h-kng tsiò gún tsuè-bāng ê bīn老人茶的滋味lāu-lâng-tê ê tsu-bī聽著日本時代thiann-tio̍h ji̍t-pún sî-tāi阿公的未了情a-kong ê bī-liáu tsîng秋天的臺北的暗暝tshiu-thinn ê Tâi-pak ê àm-mî路燈照阮心內稀微lōo-ting tsiò gún sim-lāi hi-bî學都市人o̍h too-tshī lâng捀一杯咖啡phâng tsi̍t-pue ka-pi溫暖我寂寞的心情un-luán guá tsi̍k-bo̍k ê sim-tsîng我親像guá tshin-tshiūnn戇戇的田嬰gōng-gōng ê tshân-inn飛入繁華的都市pue ji̍p huân-huâ ê too-tshī對著愛tuì-tio̍h ài完全無防備uân-tsuân bô hông-pī飛袂出愛情的纏綿pue buē-tshut ài-tsîng ê tînn-mî啊~田嬰啊田嬰ah~ tshân-inn--ah tshân-inn彼雙飛真忝的翼hit siang pue tsin thiám ê si̍t底當時tī-tang-sî才會飛出夢中的天tsiah ē pue tshut bāng-tiong ê thinn------------------------------------------→
秋天的故鄉的暗暝月光照阮做夢的面老人茶的滋味聽著日本時代阿公的未了情秋天的臺北的暗暝路燈照阮心內稀微學都市人捀一杯咖啡溫暖我寂寞的心情我親像戇戇的田嬰飛入繁華的都市對著愛完全無防備飛袂出愛情的纏綿啊~田嬰啊田嬰彼雙飛真忝的翼底當時才會飛出夢中的天
tshiu-thinn ê kòo-hiong ê àm-mîgue̍h-kng tsiò gún tsuè-bāng ê bīnlāu-lâng-tê ê tsu-bīthiann-tio̍h ji̍t-pún sî-tāia-kong ê bī-liáu tsîngtshiu-thinn ê Tâi-pak ê àm-mîlōo-ting tsiò gún sim-lāi hi-bîo̍h too-tshī lângphâng tsi̍t-pue ka-piun-luán guá tsi̍k-bo̍k ê sim-tsîngguá tshin-tshiūnngōng-gōng ê tshân-innpue ji̍p huân-huâ ê too-tshītuì-tio̍h àiuân-tsuân bô hông-pīpue buē-tshut ài-tsîng ê tînn-mîah tshân-inn--ah tshân-innhit siang pue tsin thiám ê si̍ttī-tang-sîtsiah ē pue tshut bāng-tiong ê thinn